Wielki tydzień to wiele pięknych, czasami jeszcze średniowiecznych pieśni i chorałów. Mimo upływu lat są one obecne w liturgii i tradycji do dziś, gdy współcześnie śpiewane kolędy sa najwyżej w połowie tak stare.

fot. 1. Warta przed Grobem w parafii pw. św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny

Tradycja Grobu Bożego (Pańskiego) wywodzi się bezpośrednio z treści ewangelicznych. Pojawia się w Wielki Piątek, dzień w którym Chrystus wstąpił do Ochlani, wystawiony jest najświętszy Sakrament do Grobu Pańskiego. Tego dnia, podobnie jak i w Wielką Sobotę, nie odprawia się Mszy św. Dopiero po zachodzie słońca wspólnota wiernych gromadzi się w swoich świątyniach by celebrować liturgię Wigilii Paschalnej.

O zstąpieniu Jezusa do Otchłani (piekła) wspominają liczne fragmenty Nowego Testamentu, według których Jezus został wskrzeszony "z martwych" (Dz 3, 15; Rz 8, 11; 1 Kor 15, 20, porównaj tez Hbr 13, 20, 1 P 3, 18-19.). Przed zmartwychwstaniem Chrystus przebywał w krainie zmarłych. Śmierć jest wynikiem działania zła uosobionego w Szatanie. Jezus zstępuje do Piekieł, bo piekieł doświadczył śmierci jak wszyscy ludzie i Jego dusza dołączyła do nich w krainie umarłych. Jezus zstąpił tam jednak jako Zbawiciel, ogłaszając dobrą nowinę uwięzionym duchom. Jego zmartwychwstaniu towarzyszyły w Jerozolimie widzenia innych zmarłych.

fot. 2. Grób w kościele pw. Świętej Rodziny

fot. 3. Grób w kościele pw. Najświetszego Ciała i Krwi Chrystusa

Zstąpienie do piekieł nie oznacza oczywiście, że Chrystus był przez jakiś czas "potępiony" w piekle. Ta prawda wiary mówi o tym, że Zbawiciel obdarował życiem wiecznym także tych ludzi, którzy urodzili się przed Jego pojawieniem się w naszej historii, a którzy nie odrzucili Jego łaski.

Wielka Sobota to czas czuwania przy symbolicznym grobie Jezusa. Chrześcijanie czuwaja modląc się o przebaczenie za grzechy, które popełnili i które stały się przyczyną ukrzyżowania Jezusa. To także czas oczekiwania na zmartwychwstanie, które nastąpiło w niedzielę. Jest to tez alegoria do konieczności czekania na dzień powrotu Pana w dniu Sądu Ostatecznego.

fot. 4. Grób w kościele pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

fot. 5. Grób w kościele pw. Matki Bożej Fartimskiej

Z samego rana w Wielką Sobotę w porannej liturgii godzin czytany jest tekst nieznanego autora:
"Wielka cisza spowiła ziemię wielka na niej cisza i pustka. Cisza wielka, bo Król zasnął, ziemia się przelękła i zamilkła, bo Bóg zasnął w ludzkim ciele, a wzbudził tych, którzy spali od wieków... Idzie, by odnaleźć pierwszego człowieka, jak zgubioną owieczkę. Pragnie nawiedzić tych, którzy siedzą zupełnie pogrążeni w cieniu śmierci; by wyzwolić z bólów niewolnika Adama, a wraz z nim niewolnicę Ewę, idzie On, który jest ich Bogiem i Synem Ewy... Oto Ja, twój Bóg, który dla ciebie stałem się twoim synem... Zbudź się, który śpisz! Nie po to bowiem cię stworzyłem, byś pozostawał spętany w Otchłani. Powstań z martwych, albowiem jestem życiem umarłych".